Paio Gomes de Charinho

Paio Gómes de Charinho (ca. 1225 – 1295) foi un poeta, nobre e militar galego, considerado un dos máis destacados trobadores da súa época. Naceu probablemente en Pontevedra, nunha familia da nobreza do suroeste de Galiza. Foi o primeiro Señor de Rianxo e Adiantado Maior do Reino de Galiza, exercendo un importante papel nas cortes de Afonso X o Sabio e de Sancho IV.

Participou en varias campañas militares, como a toma de Sevilla en 1248, e foi nomeado Almirante do Mar de Castela entre 1284 e 1286. Durante a súa carreira, tamén se destacou en batallas navais, como a de Cádiz en 1263 e a de Alxeciras en 1278.

A súa obra literaria inclúe principalmente cantigas de amor e cantigas de amigo, nas que se amosa unha gran perfección técnica e estética, así como relacións co mar, un tema recorrente na súa poesía. Foi tamén autor de sirventés e cantigas de escarnio. Moitas das súas composicións recóllense no Cancioneiro da Ajuda.

Faleceu en 1295 en Ciudad Rodrigo, asasinado por un parente. O seu sepulcro consérvase na igrexa do convento de San Francisco de Pontevedra, onde foi soterrado xunto á súa muller. O seu legado como nobre, militar e poeta continúa sendo unha das figuras chave da literatura galega medieval.